I did not know

۱۳۹۰/۰۴/۱۳

IRAN AIR * ایران ایر

هواپیمائی جمهوری اسلامی ایران از هنگام تأسیس در سال ۱۳۴۰ تا سال ۱۳۵۷ «هواپیمایی ملی ایران» نام داشت که به اختصار «هما» نیز خوانده می‌شد. نام رسمی بین‌المللی این شرکت حامل پرچم از آغاز تا کنون «ایران ایر» (Iran Air) بوده است.

نوع	تعداد	گنجایش
ایرباس آ۳۰۰-۶۰۰ آر	۴	۲۵۳–۲۶۵
ایرباس آ۳۰۰-بی۲ کی	۴	۲۷۷
ایرباس آ۳۰۰-بی۴ اف اجاره‌ای از شرکت ایران ایرتور	۲	۲۷۸
ایرباس آ۳۰۰-بی۴	۴	۲۷۸-۲۹۵-۲۶۲
ایرباس آ۳۱۰-۳۰۰	۲	۲۰۰
ایرباس آ-۳۲۰	۳	۱۴۷
بوئینگ ۷۲۷-۲۰۰	۴	۱۵۴
بوئینگ ۷۴۷-۲۰۰ بی	۲	۴۳۴
بوئینگ ۷۴۷-۲۰۰ بی اجاره‌ای از شرکت هواپیمایی قطر	۱	۴۷۰
بوئینگ ۷۴۷-۲۰۰ بی	۱	۴۷۰
بوئینگ ۷۴۷ اس پی	۴	۵۹۲
فوکر ۱۰۰	۴	۱۰۴
فوکر ۱۰۰ اجاره‌ای از شرکت چابهار	۱۲	۱۰۴
جمع کل	فروند ۴۷	صندلی

تأسیس

گروهی از بازرگانان ایرانی در سال ۱۹۴۲، نخستین شرکت هواپیمایی حامل پرچم ایران را با نام ایرانین ایرویز تأسیس نمودند. این شرکت به جابجایی مسافر و بار در مسیرهای داخلی و منطقه‌ای می‌پرداخت و علاوه بر آن یک پرواز هفتگی باری نیز به اروپا انجام می‌داد. ناوگان آن از تعدادی هواپیمای داگلاس دی سی ۳ تشکیل شده بود. بعدها تعدادی هواپیمای دی سی ۴ و ویسکانت نیز به ناوگان ایرانین ایرویز اضافه شد.

در سال ۱۹۵۴، یک شرکت هواپیمایی خصوصی دیگر به نام پرشین ایرسرویسز (پاس) در تهران تشکیل شد. پاس فعالیت‌های خود را در زمینه حمل بار آغاز کرد و بعدها به حمل مسافر در مسیرهای داخلی منتهی به تهران نیز پرداخت. این شرکت در سال ۱۹۶۰ پروازهای بین‌المللی خود را در مسیرهای اروپایی آغاز نمود. این مسیرها شامل تهران-لندن، تهران-پاریس، تهران-ژنو و تهران-بروکسل می‌شد. این پروازها با استفاده از هواپیماهای دی سی ۷ اجاره شده از شرکت سابنا انجام می‌گرفت.

در روز ۲۴ فوریه سال ۱۹۶۲، دو شرکت ایرانین ایرویز و پرشین ایرسرویسز در یکدیگر ادغام شده و شرکت هواپیمایی ملی ایران (هما)، با نام بین‌المللی ایران ایر (IRAN AIR) تأسیس گشت. این شرکت ملی اعلام شد و تمام امکانات و پرسنل دو شرکت مذکور را در اختیار گرفت. در همان زمان نشان هما برای این شرکت تازه تأسیس طراحی گشت.

هما پروازهای خود را با بهره‌گیری از هواپیماهای داگلاس دی سی ۳، دی سی ۶، ویکرز و آورویورک آغاز نمود و در سال ۱۹۴۶ به عضویت کامل یاتا در آمد.

دوران طلایی

اولین پرواز هما با هواپیماهای جت در سال ۱۹۶۵ با استفاده از یک فروند بوئینگ ۷۲۷-۱۰۰ در مسیر تهران-بیروت انجام شد. پس از آن شرکت تصمیم به تبدیل تمام ناوگان خود به هواپیماهای جت گرفت. با شروع دهه ۱۹۷۰ عصر طلایی هما نیز آغاز گشت. در سال ۱۹۷۱ تعدادی بوئینگ ۷۳۷-۱۰۰ و در سال ۱۹۷۴ تعدادی بوئینگ ۷۲۷-۲۰۰ وارد ناوگان شرکت شد. همچنین تحویل هواپیماهای گران قیمت بوئینگ ۷۴۷ از نوع ۱۰۰ و ۲۰۰ و اس پی از سال ۱۹۷۵ آغاز گشت.

در میانه دهه هفتاد میلادی، هما پروازهای بدون توقف بسیاری را به طور روزانه به قاره اروپا انجام می‌داد، در این دوره هواپیمایی ملی ایران تنها در مسیر تهران-لندن بیش از سی پرواز هفتگی انجام می‌داد. خط هوایی تهران به فرودگاه جان اف کندی نیویورک در سال ۱۹۷۵ با بهره‌گیری از بوئینگ ۷۰۷ و با یک توقف در فرودگاه هیث‌رو لندن آغاز شد. با خرید بوئینگ‌های ۷۴۷ اس پی، هما این هواپیماهای دوربرد را در مسیر تهران-نیویورک به کار گرفت و به این ترتیب طولانی‌ترین خط هوایی بدون توقف جهان را راه اندازی کرد.

در ۸ اکتبر سال ۱۹۷۲ هما قرارداد خرید دو فروند هواپیمای مافوق صوت کنکورد را با کنسرسیوم انگلیسی-فرانسوی آن به امضا رساند. البته این هواپیماها هرگز به ناوگان هما وارد نشدند، چرا كه در آوریل ۱۹۸۰ با توجه به روی دادن انقلاب ایران و دگرگون شدن سیاست‌های حكومت، این قرارداد فسخ شد. هما آخرین شرکت هوایی خارجی بود که قرارداد خرید این هواپیما را فسخ می‌کرد.

در سال ۱۹۷۸ هما ۶ فروند ایرباس مدل آ-۳۰۰ را برای به کارگیری در مسیرهای محلی از شرکت اروپایی ایرباس خریداری کرد و نخستین بهره بردار هواپیماهای ایرباس در خاورمیانه لقب گرفت. در پایان این سال هما به بیش از ۳۱ مقصد در داخل و خارج از ایران، از پکن و توکیو تا نیویورک به طور روزانه پرواز می‌کرد و در حال راه‌اندازی خطوط هوایی جدیدی به مقصد لس آنجلس و سیدنی بود.

در سال‌های پایانی دهه هفتاد، هواپیمایی ملی ایران به عنوان رو به رشدترین شرکت هواپیمایی جهان شناخته می‌شد و در عین حال یکی از ایمن‌ترین، مدرن‌ترین، و پردرآمدترین شرکت‌های هواپیمایی دنیا نیز به شمار می‌رفت. در سال ۱۹۷۶ هما پس از شرکت استرالیایی کوانتاس ایمن‌ترین شرکت هوایی جهان لقب گرفت. (تا پیش از انقلاب اسلامی تنها حادثه هما مربوط به سقوط یک فروند داگلاس دی سی ۳ این شرکت در سال ۱۹۵۲ می‌شد.) در آن سال‌ها هما سعی داشت از موقعیت استراتژیک ایران به عنوان نقطه‌ای میان شرق و غرب عالم به نحو احسن استفاده کرده و ایران را به مرکز ترانزیت بار و مسافر در جهان تبدیل کند. این روند با انقلاب ۱۹۷۹ ایران به كلی متوقف شد.

ساختمان مرکزی هواپیمایی ایران ایر توسط مهندسان اسرائیلی ساخته شد.

English

Iran Air (Persian: ایران ایر), formally Airline of the Islamic Republic of Iran (Persian: هواپیمائی جمهوری اسلامی ایران Havapeyma'i-ye Jomhuri-ye Eslāmi-ye Irān) is the flag carrier airline of Iran, operating services to 60 destinations, 35 international and 25 domestic. The cargo fleet operates services to 20 scheduled and 5 charter destinations. Its main bases are the Tehran Imam Khomeini International Airport for international flights and Tehran Mehrabad Airport for domestic flights .^[3] It is headquartered on the grounds of Mehrabad Airport in Tehran.^[4]^[5]

Its acronym, Homa (Persian: هما), is derived from two sources: the initial letters of Iran Air's pre-Revolutionary Persian name, Havapeyma'i-ye Melli-ye Iran (Persian: هواپیمایی ملی ایران); and from Homa, a griffin of Persian mythology.

Recent news reports by Press TV claim that the Iranian government plans to privatize Iran Air with its subsidy carrier Iran Air Tours along with the Homa Hotel Group.^{[citation needed]}

History

In 1946, a group of businessmen founded Iran's first flag carrier under the name of Iranian Airways. Operations covered domestic and regional passenger and freight services plus a weekly freight service to Europe. The fleet consisted of Douglas DC-3s initially, supplemented by Douglas DC-4 and Vickers Viscount aircraft, later on. In 1954, the privately owned airline Persian Air Services (PAS) was established, which initially operated only freight services, followed by passenger operations between Tehran and other major cities in Iran. In 1960, PAS initiated service to several European destinations, including Geneva, Paris, Brussels and London, using Douglas DC-7C aircraft, leased from Sabena.

On 24 February 1962, Iranian Airways and PAS merged to form the Iran National Airlines Corporation, known as Iran Air. It was a public sector venture that combined the assets and liabilities of the two predecessor air carriers. Among the aircraft used were Avro York, Douglas DC-3, Douglas DC-6 and Vickers Viscount. The carrier became a full member of IATA in 1964.

"Iranian Airways" was established in May 1944 and flew its first passenger flight after World War II from Tehran to the holy city of Mashhad. Within a period of 17 years, from 1945 to 1962, the airline developed into a major domestic carrier with a few international flights per week.

The board of ministers ratified a proposal to establish a national airline on 10 February 1961. Following this decision, on 24 February 1961, "Iranian Airways" and "Pars Airways", a private airline established in 1954, merged to form the new airline "Iran Air", using the "HOMA" bird as a symbol.

[edit] Expansion

In 1965, Iran Air took delivery of its first jet aircraft, the Boeing 707, Boeing 727-100, followed by the Boeing 737-200 in 1971, the stretched Boeing 727-200 in 1974 and three variants of Boeing 747s (747-100, -200 and SP), starting in 1978-1979. By the mid-1970s, Iran Air was serving cities in Europe with non-stop and one-stop flights (there were over 30 flights per week to London alone).

On 8 October 1972, Iran Air placed an order with British Aircraft Corporation for two Concorde supersonic jets, plus one option. One was leased for a few flights from Tehran to Kish Island, but never appeared in Iran Air Livery. These orders were canceled in April 1980, in the wake of the Iranian Revolution, making Iran Air the last airline to cancel its Concorde orders.

On 29 May 1971, the Tehran to New York City route was inaugurated, first with Boeing 707s, making a stop-over at London Heathrow Airport. Shortly thereafter, the route was converted into a non-stop flight using Boeing 747SPs, making Iran Air the second Middle Eastern carrier (after El Al), to offer non-stop service to New York. With this flight, Iran Air set a new world record in time and distance for a non-stop, scheduled long-haul flight (12 hours and 15 minutes, 9,867 km - 6,131 mi - 5,328 nm). In 1978, the airline acquired six Airbus A300B2k aircraft for use on its domestic trunk and busy regional routes. By the end of that year, Iran Air was serving 31 international destinations stretching from New York City to Beijing and Tokyo. Plans were made to offer direct services to Los Angeles and to Sydney, for which the airline's long range Boeing 747SP aircraft were ideally suited. This would have allowed Iran Air to use Tehran as a midway point between East and West, because of its home base's favorable geographical location. Such plans were never realized.

By the late 1970s, Iran Air was the fastest growing airline in the world and one of the most profitable. By 1976, Iran Air was ranked second only to Qantas, as the world’s safest airline, having been accident free for at least ten consecutive years. Although both airlines were accident free, Iran Air came second only because of fewer operational hours flown compared to Qantas. Prior to this ranking, a fatal accident occurred on 25 December 1952, in which 27 of the 29 passengers on board perished, when their Douglas DC-3 crashed on landing.

[ After the Iranian Revolution

In the wake of the Iranian Revolution in February 1979, Iran Air began to reorganize its international operations, discontinuing service to a range of foreign destinations. Tehran was designated as the only official gateway to Iran, while Shiraz could be used as an alternate, only in case of operational requirements. All other cities in Iran lost their international status. However, in recent times, many of Iran's major city airports have regained a minor international status. These direct international flights using airports in other major Iranian cities currently serve regional countries.

The last departure from New York was on 7 November 1979. The last scheduled flight from Tehran to New York City on 8 November 1979 was diverted at the last minute to Montreal, prompted by an embargo suddenly imposed by the U.S. government. Subsequently, the Boeing 747SPs were used on the airline's European and Asian routes. In 1978, the first of six new Airbus A300B2s joined the fleet.

After the start of the Iran–Iraq War in September 1980, Iran Air's domestic and international operations were often subject to cancellation and irregularity, in line with the wartime situation. This continued until August 1988, when a cease-fire agreement took effect. Right from the start of the Iran–Iraq War, Abadan, the gateway to Iran's oil-producing region, lost all its air links, because the airport had to be closed.

The year 1981 saw the formal name of the airline changed to "The Airline of the Islamic Republic of Iran". Iran Air carried 1.7 million passengers in that year. In 1990, the first of six Fokker 100 jets was added to the fleet and five more were added later on. In 2001, the airline bought six second-hand Airbus A310 aircraft (five -200 and one -300 series), since the U.S. authorities blocked the planned purchase of any new Airbus A330 units. In 2005, the carrier bought two Airbus A300-600s from Olympic Airlines. In the wake of the growing tension, between the U.S. and Iranian governments, over Iran's nuclear program, the plan to supply Boeing spare parts or aircraft, to upgrade the aging fleet of Iran Air, was blocked by the USA and members of the EU. However a new agreement between Iran and the United States at the end of 2006, has changed that and allowed an overhaul of Iran Air's fleet.^[6] The airline is wholly owned by the Government of Iran and

has 7,500 employees.

[Ongoing refuelling issue and EU ban

On 5 July 2010, an aviation official for Iran accused the U.K., Germany and the United Arab Emirates of refusing to refuel Iranian passenger jets.^[7] This move follows unilateral sanctions imposed by the US over the nuclear conflict. Iran Air and Mahan Air both claim to have been denied refuelling. A spokewoman for Abu Dhabi Airports Company (ADAC) said that there is a contract with Iranian passenger flights to refuel the aircraft and will continue to do so. A spokesperson for the United Kingdom Civil Aviation Authority said that it is down to independent suppliers if planes are to be fueled or not. Germany's Transport Ministry said the refuelling of Iranian planes was not banned under EU or UN sanctions but did not say whether any independent refuellers were denying refuelling.^[8] Later in the day, Dubai revealed that they too continue to refuel Iranian passengers flights in and out of Dubai.^[9] The next day, a spokeperson for Iran said that no such limitation had been imposed.^[10] As a result of the sanctions, most of Iran Air services originating from Western Europe to Tehran’s Imam Khomeini International Airport now land in Belgrade, Serbia in order to refuel. The technical stops commenced on March 25 with 2 Iran Air Airbus A300s landing at Borispol Airport. On May 22 Switzerland has also announced to call-off the supply of Iranian airliners on their flights from Geneva.

On 6 July 2010, it was announced that the European Commission would ban all of Iran Air's Airbus A320, Boeing 727 and Boeing 747 fleet from the EU over safety concerns.^[11]^[12] This move will come as a major blow to Iran Air, limiting flights to Europe with their own aircraft.

^Japan

イラン航空（هواپیمایی ملی ایران）は、イランの国営航空会社。1946年設立のIranian Airwaysと、1954年設立のPersian Air Serviceの合併、国有化により1961年に設立。

概要 ]

世界54都市に就航しているイランの「フラッグ・キャリア」で、本拠地はテヘランのメヘラーバード国際空港。革命前まではニューヨークへ乗り入れていた(ただし、国連関連での乗り入れはある)。従業員は7,400名。（2007年3月時点）

1979年のイラン革命まで機材増強、航路拡大に力を入れていたが、革命に続くアメリカの経済制裁により西側製航空機の購入が事実上不可能となり、現在は保有機材の老朽化が問題となっている。

主力機材は革命前就航のボーイング747、ボーイング737、ボーイング727、エアバスA300であるが、革命後に少数のフォッカーF100、エアバスA300-600R、その他に中古のエアバスA310などを取得し、現在運用中である。

設立以降はエコノミークラスのみであったが、1993年にビジネスクラスの「ホマクラス」が導入された。東京発着路線のホマクラスでは、イラン産の最高級キャビアがサービスされることが有名。宗教上の都合で、機内ではアルコール飲料はサービスされず、持ち込んだアルコール飲料を機内で飲むことも禁止されている。

会社のロゴは、世界遺産のペルセポリス遺跡にあるグリフィン（神話上の生物）をモチーフとしたものである。このロゴマークのグリフィンがペルシア語でホマと呼ばれ、ペルシア語によるイラン航空の正式名称（هواپیمایی ملی ایران Havapeyma'i-ye Melli-ye Iran）の頭文字をとった略称もホマとなることから、イラン航空は「ホマ」の通称で呼ばれ、すべてのイラン航空の機体のノーズ付近にもホマ（هما）の文字が入っている。

日本路線 ]

1974年に東京への乗り入れを開始。日本人の客室乗務員も乗務している。ノンストップ便または北京経由の週2便で運航されていたが、ノンストップ便がソウル経由に変更され、そのソウル経由は2010年9月に廃止となった。以降は北京経由のみ週1便の運航となっている。

成田国際空港 - 北京首都国際空港 - テヘラン・エマーム・ホメイニー国際空港
- 成田 - 北京間の利用もできる。

2000年頃にはテヘランから新千歳空港や関西国際空港へのチャーター便の運航が計画されたが、2001年に起きたアメリカ同時多発テロ事件の影響で中止となって以降、近年は計画されていない。

日本へは世界でも45機しか製造されなかったボーイング747-SPで主に乗り入れている。かつてはアメリカン航空などもこの機材で乗り入れていたが、現在日本にこの機材で乗り入れているのは、イラン航空のみである。2008年現在、ボーイング747-SPは事実上日本への乗り入れ専用となっている

پیامی از مسافر هواپیمای ایران ایر : سلام من وقتی می خواستم سوار هواپیما ی ایران ایر 747 شوم خیلی خیلی بزرگ بود و این باعث افتخار است و خیلی پرواز خوبی بود اما فقط یک ایراد دارد که غذا های زیاد خوبی ندارد

۱۳۹۰/۰۳/۲۳

برج ایفل

فارسی

برج ایفل (به فرانسوی: Tour Eiffel) برجی فلزی در میدان شان دو مارس و در کنار رود سن واقع در شهر پاریس است. برج ایفل که امروزه به عنوان نماد فرانسه شناخته می‌شود، پربازدیدترین بنای جهان و یکی از شناخته‌شده‌ترین بناها در جهان است. ساخت برج ایفل در سال ۱۸۸۷ آغاز و در ۳۱ مارس ۱۸۸۹ به پایان رسید. در آغاز برج ایفل برای نمایشگاه جهانی و به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب فرانسه ساخته شد ولی پس از ساخت این بنا مورد قبول همگان واقع نشد و ۳۰۰ نفر که در بین آنها می‌توان از امیل زولا، گی دو موپاسان، شارل گارنیه و هم چنین الکساندر دوما نویسنده شهیر فرانسوی نام برد، به ساخت آن شدیداً اعتراض نمودند.

نام برج ایفل از نام سازنده‌اش گوستاو ایفل گرفته شده است.

English

The Eiffel Tower (French: La Tour Eiffel, [tuʁ ɛfɛl], nickname La dame de fer, the iron lady) is a puddle iron lattice tower located on the Champ de Mars in Paris. Built in 1889, it has become both a global icon of France and one of the most recognizable structures in the world. The tower is the tallest building in Paris^[10] and the most-visited paid monument in the world; millions of people ascend it every year. Named for its designer, engineer Gustave Eiffel, the tower was built as the entrance arch to the 1889 World's Fair.

The tower stands 324 metres (1,063 ft) tall, about the same height as an 81-storey building. Upon its completion, it surpassed the Washington Monument to assume the title of tallest man-made structure in the world, a title it held for 41 years, until the Chrysler Building in New York City was built in 1930; however, due to the addition in 1957 of the antenna, the tower is now taller than the Chrysler Building. Not including broadcast antennas, it is the second-tallest structure in France after the 2004 Millau Viaduct.

The tower has three levels for visitors. Tickets can be purchased to ascend, by stairs or lift, to the first and second levels. The walk to the first level is over 300 steps, as is the walk from the first to the second level. The third and highest level is accessible only by elevator. Both the first and second levels feature restaurants.

The tower has become the most prominent symbol of both Paris and France, often in the establishing shot of films set in the city

Français

La tour Eiffel est une tour de fer puddlé de 327 mètres de hauteur située à Paris, à l'extrémité nord-ouest du parc du Champ-de-Mars, en bordure de la Seine. Construite par Gustave Eiffel et ses collaborateurs pour l'Exposition universelle de Paris de 1889, et initialement nommée tour de 300 mètres, ce monument est devenu le symbole de la capitale française, et un site touristique de premier plan : il s'agit du neuvième site français le plus visité en 2006, et du premier monument payant visité au monde, avec 6,893 millions de visiteurs en 2007.

D'une hauteur de 313,2 mètres à l'origine, la tour Eiffel est restée le monument le plus élevé du monde pendant 41 ans. Sa hauteur a été plusieurs fois augmentée par l'installation de nombreuses antennes, pour culminer à 327 m depuis le 8 mars 2011 avec un émetteur TNT. Utilisée dans le passé pour de nombreuses expériences scientifiques, elle sert aujourd'hui d'émetteur de programmes radiophoniques et télévisés

에펠 탑(프랑스어: Tour Eiffel, [tuʁ ɛfɛl])은 1889년 파리 마르스 광장에 지어진 탑이다. 프랑스의 대표 건축물인 이 탑은 격자 구조로 이루어져 있다. 파리에서 가장 높은 건축물이며, 매년 수백만 명이 방문할 만큼 세계적인 유료 관람지이다. 이를 디자인한 귀스타브 에펠의 이름에서 명칭을 얻었으며, 1889년 프랑스 혁명 100주년 기념 세계 박람회의 출입 관문으로 건축되었다.

에펠 탑은 그 높이가 324 m(1,063 ft)이며, 이는 81층 높이의 건물과 맞먹는 높이이다. 1930년 크라이슬러 빌딩이 완공되기 전까지는 세계에서 가장 높은 건축물이었다. 방송용 안테나를 제외하고도, 2004 년 지어진 미요 교에 이어 프랑스에서 두번째로 높은 구조물이다.

관광객을 위해 3개 층이 개방되어있다. 첫번째 층과 두번째 층 까지는 표를 구입해 계단과 승강기를 통해 올라갈 수 있다. 첫번째 층까지의 높이와 첫번째 층부터 두번째 층까지의 높이는 각각 300 계단이 넘는다. 가장 높은 세번째 층은 승강기로만 올라갈 수 있다. 첫번째 층과 두번째 층에는 식당이 운영중이다.

에펠 탑은 여러 영화에서 배경 화면으로 자주 보여지면서 프랑스와 파리 모두를 나타내는 가장 눈에 띄는 상징물이 되었다.

۱۳۹۰/۰۲/۳۰

tehran* تهران

تِهْرانْ (دربارهٔ این پرونده آوا راهنما·اطلاعات) بزرگ‌ترین شهر و پایتخت کشور ایران است. این شهر همچنین مرکز استان تهران و شهرستان تهران نیز می‌باشد. جمعیت آن ۸،۴۲۹،۸۰۷ نفر است که هجدهمین شهر پرجمعیت دنیا محسوب می‌شود مساحت این شهر ۷۳۰ کیلومتر مربع است که به همراه توابع خود (استان تهران)، جمعیتی برابر ۱۳،۲۷۳،۰۰۹ نفر و مساحتی برابر ۱۸،۸۱۴ کیلومتر مربع دارد. این شهر یکی از بزرگ‌ترین شهرهای جنوب غربی آسیا و بیست و یکمین شهر بزرگ دنیا می‌باشد. شهر تهران، در شمال کشور ایران و جنوب دامنه رشته کوه البرز واقع شده‌است. تهران دارای دو شهر چسبیده به خود است که شهرری و تجریش نام دارند و به ترتیب از جنوب و شمال به تهران متصل‌اند تهران دارای یک شبکه متراکم بزرگراهی و چهار خط فعال مترو است در یک صد سال اخیر تهران مرکز جذب مهاجران زیادی از سرتاسر ایران بوده است.ساکنان اصلی تهران اقوام فارسی زبان بودند، البته در حال حاضر این شهر دارای اقوام مختلفی است و عمده زبان محاوره‌ای در این شهر فارسی است. ۹۸% مردم در این شهر زبان فارسی با لهجه تهرانی دارند. ۲% مابقی اقوام ساکن تهران که مهاجر و در اقلیت هستند، عبارتند از: گیلکی، مازندرانی، ارمنی، عرب، آذربایجانی، کردی و لری که زبان مشترک همه آنها فارسی می باشد تراکم جمعیت در تهران بین ده هزار و هفتصد تا بیش از یازده هزار نفر در هر کیلومتر مربع برآورد می‌شود که بنابر آمار نخست شانزدهمین شهر پرتراکم جهان است شهر تهران در شمال ایران، به فاصله ۹۰ کیلومتری جنوب دریای خزر و در کوهپایه‌های جنوبی رشته کوه البرز در حد فاصل طول جغرافیایی ۵۱ درجه و ۲ دقیقه شرقی تا ۵۱ درجه و ۳۶ دقیقه شرقی، به طول تقریبی ۵۰ کیلومتر و عرض جغرافیایی ۳۵ درجه و ۳۴ دقیقه شمالی تا ۳۵ درجه و ۵۰ دقیقه شمالی به عرض تقریبی ۳۰ کیلومتر گسترده شده‌است. ارتفاع شهر در مرتفع ترین نقاط شمال به ۲۰۰۰ متر و در جنوبی‌ترین نقاط به ۱۰۵۰ متر از سطح دریا می‌رسد. تهران از شمال به نواحی کوهستانی و از جنوب به نواحی کویری منتهی شده در نتیجه در جنوب و شمال دارای آب و هوایی متفاوت است. نواحی شمالی از آب و هوای سرد و خشک و نواحی جنوبی از آب و هوای گرم و خشک برخوردارند
تهران سی و دومین شهری است که در تاریخ ایران به عنوان پایتخت رسمی انتخاب شده است ساختار اداری ایران در تهران متمرکز شده‌است. تهران به ۲۲ منطقه و ۱۱۲ ناحیه (شامل ری و تجریش) تقسیم شده‌است. نماد شهر تهران برج آزادی است. برج میلاد نیز نماد دیگر آن به حساب می‌آید تهران میزبان نزدیک به نیمی از فعالیت‌های صنعتی کشور است، کارخانجاتی در زمینه تجهیزات خودرو، برق و الکترونیک، منسوجات، شکر، سیمان و مواد شیمیایی در این شهر واقع شده‌اند، تهران همچنین بازار بزرگ فرش و محصولات مبلمان در سراسر کشور است. در جنوب حومه تهران یک پالایشگاه نفت به نام پالایشگاه تهران وجود دارد. در تهران و حومه، اماکن تاریخی مذهبی نظیر مساجد، کلیساها، کنیسه‌ها و آتشکده‌های زرتشتیان قرار گرفته‌است. در فهرست گران ترین پایتخت های دنیا در سال ۲۰۰۸ (میلادی)، تهران در پله آخر قرار داشت. تهران همچنین در فهرست گران ترین شهرهای دنیا و بر مبنای شاخص هزینه های زندگی، در پله یکی مانده به آخر جای دارد تهران از جهت تولید ناخالص داخلی رتبه پنجاه و ششم و با لحاظ کردن جمعیت منطقه شهری، رتبه بیست و نهم را در بین شهرهای دنیا دارد

شمس‌العماره، برج طغرل، کاخ گلستان، سردر باغ ملی، صاحب قرانیه، دروازه دولت، بازار تهران، بی‌بی شهربانو و موزه‌های شهر، بخشی از دیدنی‌های تهران هستند که بازدید از آن‌ها برای عموم آزاد است.
همچنین از نظر مذهبی آرامگاه عبدالعظیم حسنی در شهر ری امامزاده صالح در تجریش، امامزاده داوود در شمال کن و همچنین آرامگاه روح‌الله خمینی مورد توجه بسیاری از بازدیدکنندگان قرار دارد.
مسیر خیابان پردرخت ولی‌عصر که طولانی‌ترین خیابان تهران و خاورمیانه است[نیازمند منبع] به عنوان یکی از معابر دیدنی شهر به‌شمار می‌آید. شهرداری تهران در سال ۱۳۸۶ پیاده‌روهای این خیابان را از پل تجریش تا میدان راه آهن بازسازی کرده‌است تا جایی برای قدم‌زدن باشد
برج و میدان آزادی، که از نمادهای شهرند و نیز برج میلاد، بلندترین سازه ایران، و همچنین ۳۳ موزهٔ تهران از جمله مجموعهٔ کاخ‌موزه‌های سعدآباد، پربیننده‌ترین مکان فرهنگی-تاریخی ایران، از دیگر جای‌های دیدنی شهر هستند.

English

Tehran (Persian: تهران Tehrān Tehrani Persianpronounced [tehˈɾɒːn]), sometimes spelled Teheran, is the capital of Iran (I.R.) and Tehran Province. With a population of 8,429,807;[3] it is also Iran's largest urban area and city, one of the largest cities in Western Asia, and is the world's 19th largest city.

In the 20th century, Tehran was subject to mass-migration of people from all around Iran.[4] However it is suggested that 5 million should migrate out of the city. The city is home to many historic mosques, churches, synagogues and Zoroastrian fire temples. Contemporary Tehran is a modern city featuring many tall structures, of which the Azadi (Freedom) Tower and the Milad Tower have come to be symbols of Tehran itself. Internationally Tehran was in 2008, the least expensive capital in the world and only the second least expensive city globally based on Cost-of-living index, in addition to presenting the best value for money in the world.[5][6][7][8][9] Furthermore globally it stands 19th by city population,[10] 56th by the size of its GDP and 29th by the population of its metropolitan area Due to long history of Iran, there have been many instances of capital city relocations over the ages and Tehran, currently is the 32nd national capital of Iran. The native language of the city is the Tehrani dialect of Persian, with 98% nativespeakers [12] and the majority of people in Tehran identify as Persians In pre-Islamic and early Islamic times, Tehran was called

Ray which in the Avesta occurs in the form of Ragha

France

Téhéran (en persan : تهران, TehrānPrononciation du titre dans sa version originale), prononcé tʰehˈɾɒn (API), est la capitale de l'Iran. Située au nord du pays, au pied des monts Alborz, la ville donne son nom à la province dont elle est également la capitale. Téhéran a vu sa population multipliée par quarante depuis qu'elle est devenue la capitale suite au changement de dynastie de 1786, soit 8 429 807 habitants en 2010, tandis que l'agglomération regroupe 13 413 348 habitants en 2010. La ville possède un métro (4 lignes en 2008) et un dense réseau autoroutier.

Cette croissance très importante de Téhéran est principalement due à l'amélioration des conditions de vie ainsi qu'à l'attraction exercée sur les habitants des provinces. Elle a connu une forte accélération à partir de 1974, suite à la forte hausse du prix du pétrole lors du premier choc pétrolier. Les banlieues de la ville ont alors cru très rapidement ; finalement la pression immobilière a eu raison de la politique de développement urbain fixée en 1969.

Téhéran accueille près de la moitié de l'activité industrielle du pays : industrie automobile, équipements électriques et électroniques, armement, textiles, sucre, ciment et produits chimiques. La ville et son bazar sont le pôle de commercialisation des tapis et meubles produits dans l'ensemble du pays

테헤란(영어: Teheran 또는 Tehran, 페르시아어: تهران)은 이란의 수도로 테헤란 주의 중심지이기도 하다. 인구는 1105만명이다. 이란의 정치, 경제, 문화의 중심지로, 이란 산업의 절반 이상이 테헤란에 집중되어 있다. 서아시아에서 가장 큰 도시이며, 세계에서 21번째로 큰 도시이다.

1200m의 고원(高原)에 위치하고 있다. 1796년 카자르 왕조의 수도가 되면서 발전하였다. 제2차 세계 대전 중에는 카이로 회담이 열렸고, 이란-이라크 전쟁 중에는 스커드 미사일이 떨어져 많은 피해가 났다.

대한민국 서울의 테헤란로의 이름은 테헤란시에서 유래된 것으로, 1977년 6월 테헤란 시장의 서울 방문 당시 서울과 테헤란의 지명을 하나씩 바꿔 달기로 하여 삼릉로가 테헤란로로 이름이 바뀌었다. 마찬가지로 테헤란시에도 서울로(Seoul Street)가 있다. 테헤란에는 에스테그랄 FC와 페르세폴리스 FC 2개의 프로축구 팀이 있다..

۱۳۹۰/۰۲/۲۹

کلیسای وانک*HistoryVank

کلیسای وانک یا آمنا پرکیج نام کلیسایی است در محله جلفای اصفهان که از روی کلیسای سنت استپانوس در جلفای آذربایجان کپی برداری شده‌است. این کلیسا از کلیساهای تاریخی ارمنیان اصفهان می‌باشد و در زمان شاه عباس دوم ساخته شده‌است. وانک در زبان ارمنی به معنی کلیسای جامع است.
ارامنه بعد از کوچ بزرگ از جلفا یعنی در سال ۱۶۰۵ به دستور شاه عباس دوم به اصفهان آورده شدند. آنها از بدو ورود شروع به ساختن محل زندگی کردند و در وهلهٔ اول کلیساها را بنا کردند. ارامنه مردمانی بودند که مذهب برایشان اهمیت بسیاری داشت. پس این باعث می‌شد که محلی برای دعا و راز و نیاز با خدای خود داشته باشند. اولین آنها کلیسای وانک بود. وانک اولین بار در سال ۱۶۰۴ ساخته شد که البته این بنا خیلی کوچک‌تر از بنای فعلی و با وسعت کم ساخته شد.
۵۰ سال بعد از ساخت اولیه به خواست و تشویق خلیفه وقت داویراول (خلیفه شخصی است روحانی که ازدواج نمی‌کند و امور ارامنه در دست اوست این شخص از ارمنستان و یا لبنان که رئوس مذهبی ارامنه هستند انتخاب شده وبه نقاط مختلفی که ارامنه ساکن هستند فرستاده می‌شود) این مکان ویران شده و جای آن بنایی با طرحی شکوهمند و عظیم ساخته می‌شود. ساخت این مکان ۹ سال به طول می‌انجامد و در سال ۱۶۶۴ در زمان سلطنت شاه عباس دوم به اتمام می‌رسد. این مکان را برای تعلیم راهبان و اسکان خلیفه بنا می‌کنند.
این کلیسا و یا دیر آمناپرگیچ (ناجی همگان) در جنوب اصفهان در محلهٔ جلفا یعنی در میدان بزرگ این محله واقع است. بنای عظیم و برج ساعت آن از فاصلهٔ دور مشخص است با ایرن این بنا با ذوق و سلیقهٔ مردمان این منطقه بیشتر آشنا می‌شویم مردمانی که خاک خود را رها کرده وبه سرزمین غریب آورده شدند و اثری چنین زیبا خلق کرده‌اند. این بنا دو در ورودی دارد که در اصلی دری چوبی بزرگ است که مردم از آن رفت و آمد می‌کنند. سر در این ورودی منظره‌ای از داخل دیر با کاشی لاجوردی و خاکستری مزین شده بالای تصویر به خط ارمنی این چنین نوشته شده «دیر ناجی همگان محلی برای راهبان». بعد از ورود دالانی وجود دارد که در دو طرف دالان دو اتاق وجود دارد که قبلاً در آن اتاق‌ها به امور مربوط به ارامنه رسیدگی می‌کردند؛ ولی در حال حاضر یکی به عنوان مغازه‌ای کوچک و دیگری به عنوان اتاق نگهبانی از انها استفاده می‌شود. دالان به سمت پلکان ورودی می‌رود. در سمت راست پلکان برج ناقوس واقع است. در زیر این برج دو قبر وجود دارد؛ این قبرها متعلق به سربازی ارمنی و دیگری متعلق به پیشوای ارمنی است. این برج ۳۸ سال بعد از بنای اصلی دیر ساخته شده‌است. هزینهٔ آن را تاجری ارمنی به اسم هوانجان جمالیان متقبل گشته‌است.
در سمت راست این بنا (برج ناقوس) کتیبه‌ای بزرگ به رنگ آبی مشخص است و دور آن را سنگهای صلیبی احاطه کرده‌اند این سنگهای صلیبی به زبان ارمنی (خاچ کارم نام دارند یعنی همان سنگ صلیبی) این سنگها یا خاچ کارها از کلیساهای ویران شدهٔ جلفا به این مکان آورده شده و در این دیوار نصب شده‌اند. در قسمت سمت چپ برج ناقوس بنای یاد بودی چشم بیننده را به طرف خود جلب می‌کند این بنای یاد بود، یاد بودی از قتل عام ارامنه‌است که در سال هزار و نه صد و پانزده به دست ترکان عثمانی صورت گرفته هر ساله در این مکان در روز بیست و سه آوریل مراسم برگذار می‌شود که مردم (ارامنه) جمع شده و شمع روشن می‌کنند و یاد شهدای ارمنی را گرامی می‌دارند.

English

HistoryVank Cathedral was one of the first churches to be established in the city's Jolfa district by Armenian immigrants settled by Shah Abbas I after the Ottoman War of 1603-1605. The varying fortunes and independence of this suburb across the Zayandeh River and its eclectic mix of European missionaries, mercenaries and travelers can be traced almost chronologically in the cathedral's combination of building styles and contrasts in its external and internal architectural treatment.

[edit] ConstructionConstruction is believed to have begun in 1606, and completed with major alterations to design between 1655 and 1664 under the supervision of Archbishop David. The cathedral consists of a domed sanctuary, much like a Persian mosque, but with the significant addition of a semi-octagonal apse and raised chancel usually seen in western churches. The cathedral's exteriors are in relatively modern brickwork and are exceptionally plain compared to its elaborately decorated interior.

[edit] OrnamentationThe interior is covered with fine paintings and gilded carvings and includes a wainscot of rich tile work. The delicately blue and gold painted central dome depicts the Biblical story of creation of the world and man's expulsion from Eden. Pendentives throughout the church are painted with a distinctly Armenian motif of a cherub's head surrounded by folded wings. The ceiling above the entrance is painted with delicate floral motifs in the style of Persian miniature. Two sections, or bands, of murals run around the interior walls: the top section depicts events from the life of Jesus, while the bottom section depicts tortures inflicted upon Armenian martyrs by the Ottoman Empire.

The courtyard contains a large freestanding belfry towering over the graves of both Orthodox and Protestant Christians. A tile work plaque inscribed in Armenian can be seen by the entrance to the cathedral; graves are also placed along the exterior wall before the entrance, with inscriptions in Armenian. In one corner of the courtyard is a raised area with a memorial to the 1915 Armenian Genocide in Turkey. Across the courtyard and facing the cathedral is a building housing a library and museum; outside of this building are several carved stones showing scenes from the Bible

france

La Cathédrale Vank, plus connue sous le nom de Cathédrale Saint-Sauveur d'Ispahan, est la cathédrale la plus visitée d'Ispahan. Vank signifie monastère en arménien. Elle se situe dans le quartier arménien d'Ispahan, appelé La Nouvelle-Djoulfa.

La cathédrale abrite aujourd'hui un musée dédié à l'histoire des Arméniens de La Nouvelle-Djoulfa, une imprimerie ancienne, ainsi qu'une grande bibliothèque de manuscrits arméniens (au nombre de 700).

Vue de la rue, la cathédrale a le même aspect qu'une mosquée si ce n'est la croix au sommet du dôme. L'intérieur est recouvert de peintures racontant le martyre légendaire de saint Grégoire l'Illuminateur, fondateur de l'Église arménienne. À côté de l'église se trouve un musée de l'art arménien, avec un mémorial du génocide arménien.

Türkçe

Yeni Culfa'da Kelisa-ye Vank (Vank Katedrali)Vank Katedrali veya Vank Kilisesi (Ermenice: Ամենափրկիչ Վանք, Farsça: کلیسای وانک / Kelisa-ye Vank, Aziz Rahibeler Kilisesi olarak da bilinir.), İran'ın İsfahan kentinin Yeni Culfa mahallesinde bulunan Ermeni Apostolik Kilisesi'ne bağlı kilise.

16. yüzyılın sonu ve 17. yüzyılın başında Safevilerin şahı I. Abbas döneminde İsfahan kentini inşa etmek amacıyla Aras Nehri kenarındaki bölgelerden göç ettirilen Ermeniler için yapılan kiliselerdendir.

Wikimedia Commons'ta

Vank Katedrali ile ilgili çoklu ortam kategorisi bulunur. İran ile ilgili bu madde bir taslaktır. İçeriğini geliştirerek Vikipedi'ye katkıda bulunabilirsiniz

۱۳۹۰/۰۲/۲۸

2012

مایاها قومی بودند که چند هزار سال پیش در مناطق آمریکای مرکزی زندگی می کردند، البته الان هم از قوم آنها بازماندگانی وجود دارند، مایاها! قومی که هزاران سال پیش معبد و هرمی رو با سیصدوشصتو پنچ پله ساخته اند. به تعداد روزهای سال مایاها تمامی خسوف و کسوف ها را دقیقا تا سال دوهزارو دوازده ثبت کرده اند و همه طبق برنامه در حال اتفاق افتادن هستند. مایاها چندین هزار سال پیش عدد یک میلیون رو کشف کرده بود، مایاها هزاران سال پیش در معابدش تصاویری از سفینه ها و فضانوردان رو روی سنگ ثبت کرده اند، مایاها آن زمان حتی تعداد روزهای هر سال و ماه و روز محاسبه کرده بودند. مایاها از اورانوس و نپتون اطلاع داشتند، تقویم مایاها برای چهارصد میلیون سال استخراج شده است، مسافت خورشید و زهره را تا چهار رقم اعشار محاسبه کرده اند. پیشگویی مایاها میگوید: در بست و یک دسامبر سال دوهزار ودوازده این زندگی روی کره زمین به اتمام می رسد و یک دوره جدید دیگر از زنده گی در روی این کره آبی شروع خواهد شد. این دوره جدید پر از صلح و عشق و آرامش و پیشرفت هست. (مصداق حرف یکی از سیاستمداران آمریکایی که پایان بحران مالی آمریکا رو صلح و آرامش تو دنیا می دونست). نظریه های دیگر: ناسا اعلام کرده که در سال 2012 اتفاقی در کهکشان خواهد افتاد ونارسایی هایی مشاهده می شود ولی نمی توانیم تائید کنیم که این اختلالات آسیبی به سیاره زمین خواهد رساند.

مایاها معتقد بودند که زمین از پنچ دوره تشکیل شده است، پایان هر دوره یک اتفاق خیلی بد خواهد افتاد و دوره جدید شروع خواهد شد، جالب اینجاست که دوهزارو دوازده پایان دوره پنجم هم هست! و ما وارد دوره ششم خواهیم شد، گفته می شود تمدن حاضر از بین خواهد رفت تا دوره ششم شروع شود ( احتمالن زمین لرزه های بزرگ) . دانشمندان متفق نظر هستند که هرصد سال یا بیشتر شعله های خورشید ی زبانه می کشند و منظومه شمسی را تحت تاثیر خود قرار میدهند.

کدهای کتاب با ارتباطی معنا دار به سالنامه ی مایا بصورت واضح بیان میکند حوادث آخر زمان در سال دوهزارودوازده و نزدیک شدن به یک ستاره ی دنباله دار به زمین که شاید منشا این ویرانی ها باشد.تئوری میگوید که درسال دوهزارودوازده یک شهاب سنگ باعث انفجار خورشیدی میشود که باعث سوزاندن کره ی زمین میشود.انفجار خورشیدی و پدیده ی cme یا پرتاب ماده ی پلاسمایی از درون خورشید به بیرون نیز یکی از دلایل این اتفاق خواهد بود.

همچنین ایجاد یک سلسله اتفاقات شدید مانند تغییر جهت قطب ها براثر شکستگی پوسته ی زمین.هنگام تسونامی اندونزی نیز این پدیده اتفاق افتاد و زمین از مدار خود خارج شده بود، این تاثیرات کیهانی دیگر از عواملی است که سال دوهزارو دوازده را سالی غیر معمول و به احتمال زیاد پایان تمدن چند هزار ساله ای که از شرقی ترین سرزمین های آسیا آغاز شد و به بین النهرین رسید از دریای سیاه گذشت ، به فرانسه مرکز تمدن نوین سپس انگلستان و اکنون در برج های بلند نیویورک آخرین روز های خود را فریاد میزند. گفته می شود پایان دوره دوم توسط هوا بوده دوره سوم با آتش و دوره چهارم با سیل تمام شدند، لذا نظریه های زیادی مبنی بر اینکه دوره پنجم با زلزله از بین خواهد رفت جاریست. در كتاب پيشگوييهاي آخر زمان نوشته شده كه به زودي زمين در مكاني قرار مي گيرد كه از چهار طرف تحت كشش سيارات ديگر منظومه شمسي قرار گرفته و در نهايت جذب يكي از آنها خواهد شد و اين يك تصادم بسيار بزرگ را بوجود خواهد آورد. و در قرآن آمده است وهمین حس کنجکاوی خیلی از مردم و دانشمندان را برانگیخته است که چرا تقویم مایاها در روز ذکر شده تمام می شود.

آیا روز بیست ویکم دسامبر سال دوهزارو دوازده روزی است که جهان به پایان می رسد یا اینکه آغاز دوره ای جدید است؟ آیا به پایان رسیدن تقویم مایاها را می توان نشانه ای دانست بر وقوع یک اتفاق خاص در جهان؟شاید هم ظهور امام زمانی است که قرار است بیاید؟ به هر حال باید صبر کرد. دوستان این مطلب از یکی از سایتها گرفته شده و از صحت آن مطمئن نیستم.

Code book with a significant connection to the Maya calendar of events is clearly stated in Dvhzarvdvazdh end of time and approached a star to Earth that might be the source of this devastation. Dvhzarvdvazdh In theory says that a meteorite caused the solar explosions Ethnic Mayan were a few thousand years ago lived in areas of Central America, but now they are also people there are survivors, Maya! Ethnic Temple and the thousands of years with Pyramid Sysdvshstv have made five steps. Number of days in the Mayan eclipse and eclipse all the right to have recorded a dozen years Dvhzarv schedule and all are happening. Mayan number several thousand years ago I discovered a million had thousands of years ago Mayan Mabdsh images of spacecraft and astronauts have recorded it on a stone, Mayan time, even the number of days each month and day were calculated. Maya knew about Uranus and Neptune, for the Mayan calendar four hundred million years has been extracted, the distance to the Sun and Venus to four decimal places are calculated. Mayan prophecy says: "In December two thousand and one closed Vdvazdh this life on earth and looks to complete a new era of living longer in the blue planet will start. This new era of peace and full of love and peace and progress there. (True characters of American politicians who face the end of the financial crisis America world peace I knew.) Another theory: NASA announced that 2012 would happen in the universe that can be seen Vnarsayy but we can not confirm that these disorders will harm the planet.

Mayan believed that the Earth is composed of five courses, the end of each course will be a very bad place and the new era will start, Dvhzarv Ironically, the end of the twelve is the fifth time! And we will be entering sixth, called the present civilization will be lost to sixth start (Probably a large earthquake). Scientists are unanimous opinion Hrsd years or more of the sun flames tab and kill the solar system are affected.is that Earth is burning. cme explosions and solar phenomenon of plasma or throwing material out into the sun as one of the reasons this would happen.It also created a series of intense events such as changes to the terminals of the earth crust fracture accumulation. When the tsunami happened in Indonesia and also the phenomenon of its orbit outside the earth was the cosmic effects of other factors that in the twelve years Dvhzarv unusual and likely to end civilization thousands of years that most of the eastern territories began in Asia and Mesopotamia was passed from the Black Sea, the French center of modern civilization, then England and now in high towers in New York last days of his screams. Called the end of the second period was the third period by air with fire and flood fourth period were all so much theory claims that the fifth earthquake will destroy stream down. Predictions at the end of time written books that will soon land in a place that is placed under tension by four other planets and solar system were eventually absorbed one of them will be a collision and this creates very large. And the Koran are the tort curiosity many people and scientists have raised is why the Mayan calendar days are all mentioned.

Focus your ONE Dvhzarv twelve days in December that the world will end or begin a new era? Whether the end of the Mayan calendar can be considered an indication of the occurrence of a particular place in the world? Maybe it is when the Imam is supposed to come? However he must wait. Friendly's been one of the sites and am not sure of its accuracy

Maya ethniques sont quelques milliers d'années

auparavant vivaient dans des régions de l'Amérique centrale, mais maintenant ils sont aussi des gens il ya des survivants, Maya! Ethnique et le Temple des milliers d'années avec Pyramid Sysdvshstv ont fait cinq étapes. Nombre de jours dans le maya Eclipse et Eclipse tous le droit à avoir enregistré une douzaine d'années Dvhzarv calendrier et tous se passe. nombre maya plusieurs milliers d'années, j'ai découvert un million avait des milliers d'années il ya maya images Mabdsh des engins spatiaux et les astronautes ont enregistré sur une pierre, le temps maya, même le nombre de jours de chaque mois et le jour ont été calculés. Maya connaissait Uranus et Neptune, pour le calendrier maya 400 millions années a été extrait, la distance du Soleil et de Vénus à quatre décimales sont calculées. prophétie Maya dit: "En Décembre deux mille un, fermé Vdvazdh cette vie sur terre et cherche à compléter une nouvelle ère de vivre plus longtemps dans la planète bleue va commencer. Cette nouvelle ère de paix et plein d'amour et de paix et de progrès. (Caractères True des politiciens américains qui font face à la fin de la paix dans le monde la crise financière en Amérique que je connaissais.) Une autre théorie: la NASA a annoncé que 2012 se passerait-il dans l'univers que l'on voit Vnarsayy mais nous ne pouvons pas confirmer que ces troubles nuire à la planète.

Maya croyaient que la Terre est composé de cinq cours, la fin de chaque cours sera un endroit très mauvaise et la nouvelle ère va commencer, Dvhzarv Paradoxalement, la fin des douze C'est la cinquième fois! Et nous allons entrer sixième session, a appelé la civilisation actuelle sera perdue pour les sixième départ (probablement un gros tremblement de terre). Les scientifiques sont unanimes opinion année RHDC ou plus de soleil sur l'onglet flammes et de tuer le système solaire sont touchés. le livre de code avec un lien significatif avec le calendrier maya des événements est clairement indiqué en fin Dvhzarvdvazdh de temps et s'est approché d'une étoile à la Terre qui pourraient être la source de cette dévastation. Dvhzarvdvazdh En théorie dit qu'une météorite a provoqué les explosions solaires est que la Terre est brûlant. explosions cme phénomène solaire et de plasma ou de jeter la matière dans le soleil comme une des raisons pour que cela arriverait. Il a également créé une série d'événements intenses tels que les changements aux bornes de l'accumulation fracture croûte terrestre. Lorsque le tsunami s'est produit en Indonésie et également le phénomène de son orbite en dehors de la terre a été les effets cosmiques d'autres facteurs que, dans les douze années Dvhzarv inhabituelle susceptibles de mettre fin à la civilisation des milliers d'années que la plupart des territoires de l'Est a commencé en Asie et en Mésopotamie a été adoptée à partir de la mer Noire, le centre culturel français moderne au Royaume-Uni et maintenant à New York à tour géantes dernier jour de leurs cris. Appelé à la fin de la deuxième période par la troisième période avec de l'air et le feu ont été la quatrième période avec tous les inondations, de sorte que le prétend la théorie que de nombreux tremblements de terre cinquième détruire les flux vers le bas. Les prévisions à la fin du temps des livres écrits qui seront bientôt débarquer dans un lieu qui est mis sous tension par quatre autres planètes du système solaire et ont finalement été absorbé l'un d'eux sera une collision, ce qui crée très grand. Et le Coran sont la curiosité délit de nombreuses personnes et les scientifiques ont soulevé la raison pour laquelle les jours de calendrier maya sont tous mentionnés.

Concentrez votre ONE Dvhzarv douze jours en Décembre que la fin du monde ou de commencer une nouvelle ère? Que ce soit la fin du calendrier Maya peut être considéré comme une indication de la présence d'une place particulière dans le monde? C'est peut-être lorsque l'imam est censé venir? Cependant, il faut attendre. Friendly été l'un des sites et ne suis pas sûr de son exactitude.

خلیج فارس * persian Gulf

خلیج فارس یا دریای پارس آبراهی است که در امتداد دریای عمان و در میان ایران و شبه جزیره عربستان قرار دارد. نام تاریخی این خلیج، در زبان‌های گوناگون، ترجمه عبارت «خلیج فارس» یا «دریای پارس» بوده‌است.[۱] مساحت آن ۲۳۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع است، و پس از خلیج مکزیک و خلیج هودسن سومین خلیج بزرگ جهان بشمار می‌آید. خلیج فارس از شرق از طریق تنگه هرمز و دریای عمان به اقیانوس هند و دریای عرب راه دارد، و از غرب به دلتای رودخانه اروندرود، که حاصل پیوند دو رودخانهٔ دجله و فرات و پیوستن رود کارون به آن است، ختم می‌شود.
کشورهای ایران، عمان، عراق، عربستان سعودی، کویت، امارات متحده عربی، قطر و بحرین در کناره خلیج فارس هستند. در این میان سواحل شمالی خلیج‌فارس تماماً در جغرافیای سیاسی ایران قرار دارند.[۲]
به سبب وجود منابع سرشار نفت و گاز در خلیج فارس و سواحل آن، این آبراهه در سطح بین‌المللی، منطقه‌ای مهم و راهبردی بشمار می‌آید.

The Persian Gulf, in Southwest Asia, is an extension of the Indian Ocean located between Iran (formerly called Persia) and the Arabian Peninsula ]

The Persian Gulf was the focus of the 1980-1988 Iran-Iraq War, in which each side attacked the other's oil tankers. In 1991, the Persian Gulf again was the background for what was called the "Persian Gulf War" or the "Gulf War" when Iraq invaded Kuwait and was subsequently pushed back, despite the fact that this conflict was primarily a land conflict.

The Persian Gulf has many good fishing grounds, extensive coral reefs, and abundant pearl oysters, but its ecology has come under pressure from industrialization, and in particular, oil and petroleum spillages during wars in the region.

Historically and internationally known as the Persian Gulf, this body of water is sometimes controversially referred to as the Arabian Gulf or simply The Gulf by most Arab states,[5] although neither of the latter two terms is recognized internationally. The name Gulf of Iran (Persian Gulf) is used by the International Hydrographic Organization.]

This inland sea of some 251,000 km² is connected to the Gulf of Oman in the east by the Strait of Hormuz; and its western end is marked by the major river delta of the Shatt al-Arab, which carries the waters of the Euphrates and the Tigris. Its length is 989 kilometres, with Iran covering most of the northern coast and Saudi Arabia most of the southern coast. The Persian Gulf is about 56 kilometres wide at its narrowest, in the Strait of Hormuz. The waters are overall very shallow, with a maximum depth of 90 metres and an average depth of 50 metres.

Countries with a coastline on the Persian Gulf are (clockwise, from the north): Iran, Oman (exclave of Musandam), United Arab Emirates, Saudi Arabia , Qatar on a peninsula off the Saudi coast, Bahrain on an island, Kuwait and Iraq in the northwest. Various small islands lie within the Persian Gulf, some of which are the subject of territorial disputes between the states of the region

Depuis quelques années, une controverse existe entre l'Iran et les pays arabes au sujet du nom de ce golfe. En effet, les Iraniens considèrent que « golfe Persique » (en persan : خلیج فارس, khalij-e fārs) est le nom historique employé depuis l'Antiquité : Limen Persikos des Grecs, Sinus Persicus des Latins, al-Bahr al-Farsi (la mer persique) des géographes arabes médiévaux. C'est celui qu'emploie l'Organisation des Nations unies [1]. Le nom du Golfe d'Iran est utilisée par l'Organisation hydrographique internationale [2].

De leur côté, depuis les années 1970, l'Arabie saoudite, suivie par les autres États arabes, le nomment « golfe Arabique» (arabe : الخليج العربي, al-khalij al-arabi) ou plus simplement « le Golfe » et rappellent qu'il fut longtemps appelé « golfe de Bassora » (d'après la ville irakienne). Ces trois derniers noms sont controversés, et ne sont pas couramment utilisés en dehors du monde arabe. Ils ne sont d'ailleurs pas reconnus par l'Organisation des Nations unies [1]. Historiquement, « golfe Arabique » était le nom donné à la mer Rouge par Hérodote [3] et Strabon [4

L’histoire du golfe Persique a toujours été animée de nombreux conflits qui ont diminué son influence dans les liaisons entre l’Orient et l’Occident et ont fait de la mer Rouge, plus à l’ouest, la voie de relation préférée.

Au XIIIe siècle, les Mongols y établissent leur influence. Une route maritime, empruntée par Marco Polo, le relie à la Chine. Au XVIe siècle, le golfe Persique est contrôlé par le Portugal, qui en est délogé par l'Iran des Séfévides. Au XIXe siècle, les Britanniques s'y établissent en invoquant le combat contre la piraterie. Ils en gardent le contrôle jusqu’à la Seconde Guerre mondiale, et la création des Émirats arabes unis.

Plus récemment, le golfe Persique a encore été agité de fréquents conflits

الخليج العربي هو ذراع مائي لبحر العرب يمتد من خليج عمان جنوبا حتى شط العرب شمالا بطول 600 ميل — 965 كيلومترا - إلى مضيق هرمز.

تبلغ مساحة الخليج العربي حوالي 233,100 كم، ويتراوح عرضه بين حد أقصى حوالي 370 كم إلى حد أدنى 55 كم في مضيق هرمز، ولا يتجاوز عمق الخليج العربي عن 90 متر إلا في بعض الأماكن.
يفصل الخليج العربي شبه الجزيرة العربية وجنوب غرب إيران، وتطل عليه ثمان دول هي العراق والكويت والسعودية ودولة البحرين وقطر والإمارات وعمان وإيران.

ويحده من الشمال والشرق إيران؛ بينما تحده من الجنوب الشرقي والجنوب كل من عُمان والإمارات العربية المتحدة، وتحده من الجنوب الغربي والغرب كل من المملكة العربية السعودية وقطر، وتقع كل من الكويت والعراق على أطرافه الشمال غربية، بينما تقع البحرين ضمن مياه الخليج الغربية شمال قطر.

للخليج العربي أهمية اقتصادية بالغة كون أغلب صادرات النفط بالعالم تنقل من خلاله عبر الموانئ النفطية على ضفافه إذ أن أغلب البلدان التي تطل على سواحل الخليج العربي هي مصدرة للنفط إضافة إلى ذلك فإنه يضم حقول نفطية وغازية.

ویژگی‌های خلیج فارس زمین شناسان معتقدند که در حدود پانصدهزار سال پیش، صورت نخستین خلیج فارس در کنار دشت‌های جنوبی ایران تشکیل شد و به مرور زمان، بر اثر تغییر و تحول در ساختار درونی و بیرونی زمین، شکل ثابت کنونی خود را یافت.

این خلیج توسط تنگه هرمز به دریای عمان و از طریق آن به دریاهای آزاد مرتبط است. جزایر مهم آن عبارت‌اند از: قشم، بحرین، کیش، خارک، ابوموسی، تنب بزرگ، تنب کوچک و لاوان که تمامی آنها به جز قسمتی ازبحرین به ایران تعلق دارد.
خلیج فارس و سواحل آن معادن سرشار نفت و گاز دارد و مسیر انتقال نفت کشورهای ایران، عراق، کویت، عربستان و امارات متحده عربی است، و به همین سبب، منطقه‌ای مهم و راهبردی به شمار می‌آید. بندرهای مهمی در حاشیه خلیج فارس وجود دارد که از آنها می‌توان بندرعباس، بوشهر، بندرلنگه و بندر ماهشهر در ایران، و شارجه، دوبی و ابوظبی را در امارات متحده عربی و بندر بصره در عراق را نام برد.